ainatın Efendisine

Senin bir tek hâtırana

bütün aşklarımı bağışlayabilirim

kederli ve memnun türkülerimi

çiçeklerimle

ağaçlarımla gözyaşlarımla

övgüler geçirip damarlarımın karanlığından

sözlerin ve kalbimin

elpençe divan durduğu

bakışını

zamana ve toprağa dayayıp alnımı

ve ellerimi

sen parmaklarından güneşler emziren çeşme

doyur beni

 

Denize açılmış gemiler

ve yanlış analıkları kadınların

şarkıların seni bilmeyen tutsaklıkları

Ragıb’ın bir Leylâ’dan öbürüne

yanık sevdaları

sonradan yazılmış defterler

ve askılarda bırakıp kitapları

adın öpülecek aziz ve emin

Sen kadîm âşıkların Leylâ’sı

sevdâ sözlerinin öksüz ve yetim hükümdârı

büyütüp ellerinle kalbimin arasını tutan sesleri

gel köle kıl kendine

buyur beni

 

Gün gelir uçmaz olur turnaları göllerimin

insanlar ve defineler çıkarlar

toprağın derinlerinden

ben oralarda sevdana ve terlere bulanmış bir adam

şimdilerde kimse bilmez

aklımdan geçenleri

yalnız sen yanıbaşında

dünyanın ve insanların

ateşin

suların

ve hesabın karanlığında

kayır beni

MEHMET RAGIP KARCI (1945)